Daniel Clark Atrapa

Usiadłem przy biurku. Z kieszeni marynarki wyjąłem swój notes wraz z długopisem. Przewertowałem na niezapisane strony i poprosiłem kamerdynera o zawołanie pierwszego świadka.

– Proszę zawołać sir Sebastiana Andersona.

Sharp bardzo się zdziwił, nie zgłosił jednak żadnego sprzeciwu. Wyszedł, by po chwili wrócić z siedzącym na wózku właścicielem skradzionego przedmiotu. Bardzo wiekowy mężczyzna. Miał bladą, wręcz nienaturalnie jasną skórę, niemal przezroczystą. Resztki siwych, długich włosów opadały na jego ramiona. Nosił czerwony szlafrok ze złotymi zdobieniami. Na kolanach trzymał szary koc, który szczelnie przykrywał mu nogi wraz ze stopami.

– Dzień dobry panie Anderson, jeśli można tak powiedzieć w tych okolicznościach – odezwałem się pierwszy.

– Dziękuję detektywie, że zgodził się pan nam pomóc. Sytuacja, choć wygląda na niezbyt ważną, dla mnie jest śmiertelnie poważna – odezwał się starzec, bardzo ochrypniętym głosem.

– Panie Anderson, proszę powiedzieć co dokładnie znajdowało się w szkatułce?

– To była fiolka. Fiolka będąca od wieków własnością mojej rodziny. Legenda mówi, że jest w niej krew św. Piotra.

– Krew?

– Tak detektywie, krew.

– Jaki był cel spotkania w posiadłości?

– Detektywie, to chyba nie ma znaczenia dla prowadzonego śledztwa – wtrącił się kamerdyner, spoglądając na sir Andersona.

– Panie Sharp, wszystko może mieć znaczenie. Proszę odpowiedzieć – powiedziałem spoglądając zdecydowanie na poszkodowanego.

– Jesteśmy grupą starych przyjaciół. Organizujemy spotkanie raz na 5 lat, by powspominać stare czasy.

– A fiolka, miała tu jakieś znaczenie?

– Nieszczególnie, jeśli chodzi o sam cel spotkania. Miała być jedynie pewnym urozmaiceniem dla zebranych.

– Czy widział pan fiolkę tuż przed przybyciem gości?

– Tak, osobiście położyłem szkatułkę na postumencie, po czym zobaczyłem jak Harvey zamknął drzwi do pokoju na klucz. Następnie zasiedliśmy do kolacji, świętując nasze spotkanie.

– Rozumiem. Co było potem? Jak zorientował się pan, że fiolka zaginęła?

– Pod koniec spotkania, gdy chciałem ją pokazać gościom. Byli bardzo ciekawi jak wygląda tego rodzaju artefakt. Poprosiłem Harveya o przyniesienie fiolki, lecz po uchyleniu drzwi okazało się, że szkatułka jest otwarta, a fiolka zniknęła.

– Kto miał klucz do szkatułki?

– Harvey, oczywiście – odpowiedział sir Anderson. Miałem już kilka nieścisłości w jego zeznaniach, ale na razie postanowiłem je zachować dla siebie. Niemniej o jedną rzecz postanowiłem zapytać. – Panie Anderson, skoro w szkatułce znajduje się przedmiot należący od wieków do pana rodziny, czemu to właśnie kamerdyner, a nie pan, posiada do niej klucz?

– Detektywie. Jestem już wiekowy, bardzo stary, mógłbym go łatwo zgubić. Dlatego wszystko, co dla mnie cenne, w tym domu przechowuje Harvey. Jest dla mnie jak rodzina.

– Na koniec zwykłe rutynowe pytanie do kartoteki. Czym się pan zajmuje?

– Sir Anderson jest jednym z największych właścicieli ziemskich w okolicy – odpowiedział Sharp. Spojrzałem na niego ze zdenerwowaniem. Ale postanowiłem już nie drążyć więcej tego, jak mi się wydawało, nieistotnego tematu.

– Dziękuję panie Anderson. To będzie wszystko – powiedziałem, spoglądając na kamerdynera. Ten złapał za rączki wózka, po czym zaczął wyjeżdżać ze świadkiem z pomieszczenia.

– Proszę jeszcze nikogo nie wołać panie Sharp.

– Oczywiście.

Musiałem sporządzić nieco notatek. Zapisałem kilka słów kluczowych, które budziły moje wątpliwości. Spotkanie po latach. Fiolka. Niepasujący klucz. Klucz u kamerdynera.

Wstałem, podszedłem do drzwi, uchyliłem je lekko i poprosiłem o wprowadzenie kolejnego świadka. Usiadłem na krześle, gdy do pokoju wszedł jeden z gości. Biały, wysoki, grubszy mężczyzna, z siwymi włosami zaczesanymi do tyłu. Wyglądał na około 60 lat. Był ubrany w szary garnitur z bordowym krawatem. Na sto procent biznesmen.

– Proszę o podanie nazwiska oraz wykonywanego zawodu.

– Nazywam się Christopher Fletcher, jestem właścicielem firmy Fletcher B&A, zajmujemy się budowaniem, kupnem i sprzedażą nieruchomości.

– Proszę opowiedzieć co się stało, od początku, od momentu gdy przybył pan na teren posiadłości.

– Na samym początku nic nie zwiastowało problemów. Zjawiłem się jako pierwszy. Sir Anderson organizuje tu spotkanie raz na pięć lat. Zaprasza na niego wszystkich swoich starych znajomych. Gdy przybyli pozostali, wspólnie usiedliśmy do stołu, po chwili zjawił się sam sir Anderson. Zaczęliśmy biesiadę. Kilka godzin później, pod sam jej koniec, sir Anderson miał zaprezentować nam fiolkę, lecz gdy jego kamerdyner otworzył drzwi, szkatułka okazała się pusta. Sir Anderson podejrzewając, że złodziejem jest jeden z nas, postanowił zamknąć drzwi do posiadłości i powiadomił policję.

– Rozumiem, że sir Anderson zjawił się nieco później na spotkaniu?

– Tak, sir Anderson przybył po kilkunastu minutach.

Na początek zamierzałem zadać kilka prostych pytań. To zawsze uspokaja świadka, traci wtedy czujność. Dzięki temu na sam koniec można przejść do tych najtrudniejszych kwestii, gdy przesłuchiwany niczego już się nie spodziewa.

– Jak długo znacie się z sir Andersonem?

– Bardzo długo, sam już nie wiem ile to lat. Ale na pewno więcej niż 20.

– Tak. Sir Anderson wspominał, że jesteście starymi znajomymi – potwierdziłem odpowiedź świadka, żeby utwierdził się w przekonaniu, że dobrze zeznaje. – Czy z sir Andersonem łączą pana interesy?

– Tak. Jak wspomniałem, mam firmę budowlaną. Zbudowałem dla niego mnóstwo rzeczy przez kilkanaście ostatnich lat.

– Musi pan być zadowolony z tej znajomości.

– Zdecydowanie tak – uśmiechnął się świadek. – Znajomość sir Andersona to jedna z najlepszych rzeczy jaka mi się przydarzyła.

– Wróćmy więc na chwilę do spotkania – powiedziałem, obserwując jak uśmiech schodzi z twarzy rozmówcy. – Czy ktoś opuszczał główne pomieszczenie, od momentu, w którym zjawił się sir Anderson?

– Nie, cały czas byliśmy razem. To jest właśnie w tym wszystkim najdziwniejsze.

– To może być dla pana trudne pytanie, ale czy jest ktoś, kogo pan podejrzewa? Kto może mieć motyw?

Świadek zacisnął usta i pokręcił głową.

– Nie powinienem tego mówić, bo nie mam dowodów, ale moim zdaniem to sprawka kamerdynera.

– Harveya Sharpa?

– Tak.

– Dlaczego pan tak uważa?

– Tylko on miał klucze do pomieszczenia oraz do szkatułki.

– Rozumiem, to rozsądne co pan mówi – dodałem świadkowi odwagi. – A miałby jakiś motyw?

Świadek wyraźnie zastanawiał się nad odpowiedzią.

– Pieniądze. Pewnie chciał spieniężyć artefakt na czarnym rynku.

– Dziękuję panu. Pana zeznania będą niezwykle przydatne dla śledztwa – powiedziałem.

Świadek wstał, lecz jeszcze nim wyszedł, powiedział:

– Mam nadzieję, że złapie pan odpowiedzialnego za kradzież.

– Na pewno go znajdę – odpowiedziałem, po czym zadałem ostatnie pytanie, już chcącemu wychodzić człowiekowi.

– Panie Fletcher, czym pan tu przyjechał? Nie widzę żadnych samochodów na parkingu. To pytanie wyraźnie zmieszało świadka. Spojrzał na mnie, mocno zaskoczony. Widać było, że nie ma przygotowanej odpowiedzi, lecz w końcu wydusił.

– Samochodem. Mój kierowca mnie tu przywiózł, po czym odjechał.

Uśmiechnąłem się, udając, że kupuję jego odpowiedź, dodałem nawet:

– No tak. Trudno, żeby biznesmen nie miał własnego kierowcy. Jest pan wolny. Proszę zaczekać z pozostałymi gośćmi, aż wezwę kolejnego świadka.

Fletcher wyszedł. Ja natomiast otworzyłem notes. Słowa, które już w nim były to Spotkanie po latach. Fiolka. Niepasujący klucz. Klucz u kamerdynera. Dodałem kilka nowych, takich jak: Grupa przyjaciół, czy grupa interesów? Ukryty motyw Harveya Sharpa. Przyjazd na miejsce.

Zawołałem kolejnego świadka. Po chwili do pomieszczenia wszedł Hindus. Miał starannie zaczesane na bok, czarne włosy. Nosił czarny garnitur wraz czarnym krawatem. Był dość młody, około 35 lat. Usiadł niepewnie na krześle. Jego wzrok przeskakiwał z miejsca na miejsce, pomijając przy tym skutecznie moją twarz.

– Proszę o podanie nazwiska oraz wykonywanego zawodu.

– Jestem Archie Khan. Jestem właścicielem salonów samochodowych KhanCars.

– Proszę wszystko opowiedzieć, od początku, od momentu, w którym pojawił się pan na terenie posiadłości.

– Mój kierowca przywiózł mnie tu, po czym odjechał. Początkowo wszystko było w porządku. Wszedłem do posiadłości, gdzie czekali już inni goście. Jak pewnie pan wie, sir Anderson organizuje to spotkanie raz na pięć lat. Rozpoczęła się kolacja, a pod jej koniec sir Anderson miał zaprezentować nam będący w posiadaniu jego rodziny artefakt. Niestety, po otwarciu drzwi, okazało się, że szkatułka jest otwarta i pusta. Resztę pan zna.

Widziałem, że człowiek był zdenerwowany. Na jego twarzy pojawiły się kropelki potu. Czekał na moją reakcję. Regułkę o przybyciu z kierowcą już powiedział. Ale, w przeciwieństwie do Fletchera, już pewnie spodziewa się trudniejszych pytań. Postanowiłem zadać jedno na początek.

– Czy w momencie, gdy wszedł pan do posiadłości, pozostali goście byli już na miejscu? – zapytałem spokojnie, tak jakby to było rutynowe pytanie.

– Tak, przybyłem ostatni. Czekaliśmy jedynie na sir Andersona – odpowiedział po chwili zastanowienia.

– Jak długo zna się pan z sir Andersonem?

– Długo. Około 15 lat.

– Czy z sir Andersonem łączą pana interesy?

– Tak. Wielokrotnie kupował oraz wynajmował ode mnie samochody.

– Jest pan zadowolony z interesów z sir Andersonem?

– Jak najbardziej. To jeden z moich najlepszych klientów.

– Zanim zakończymy, jeszcze jedno pytanie. Czy jest ktoś, kogo pan podejrzewa?

Khan opuścił na chwilę głowę, milcząc przez kilkanaście sekund. Już chciałem powtórzyć pytanie, gdy powiedział.

– Tak. Myślę, że fiolkę ukradł Harvey Sharp.

– Kamerdyner?

– Tak.

– Dlaczego tak pan uważa?

– Po pierwsze, Sharp jako jedyny miał klucze, nie tylko do pomieszczenia, lecz także do samej szkatułki. Po drugie, on jako jedyny mógł mieć motyw – dodał Khan, jednocześnie nie kończąc wyraźnie ostatniego słowa.

– Motyw? Jaki?

Khan zaczął się zastanawiać. Rozglądał się po pokoju, starając się unikać mojego wzroku.

– Wie pan, detektywie…

Ewidentnie grał na zwłokę.

– Pieniądze! – nagle jego twarz ponownie nabrała pewności siebie.

– Wymyślił – przeszło mi przez głowę.

– Ja oraz wszyscy pozostali goście jesteśmy ludźmi majętnymi. Nie musimy kraść dla pieniędzy. Natomiast Sharp – to już inna bajka.

– Czy pan Sharp narzekał kiedyś na swoją sytuację finansową?

– Nie. To znaczy, nie wiem. Ale jest oczywiste, że nie jest zbyt majętny. W końcu cały czas pracuje jako zwykły kamerdyner.

– To ma sens – odpowiedziałem, żeby uspokoić świadka, chociaż dla mnie nie miało to absolutnie żadnego sensu. – Dziękuję panie Khan, może pan odejść. Proszę zaczekać z resztą na wezwanie kolejnego świadka.

– Oczywiście.

Khan wstał.

– Panie Khan. Jeszcze jedno pytanie. Skoro robi pan tak duże interesy z sir Andersonem, to czemu spotykacie się tak rzadko? Raz na pięć lat?

Świadek wyglądał na zaskoczonego. Nie był przygotowany na to pytanie.

– Detektywie… Prowadzę kilka salonów, dużą firmę, większość interesów z sir Andersonem załatwiam poprzez pracowników.

– Ciekawe. To wszystko – odpowiedziałem, tym razem nie dając świadkowi do zrozumienia, że kupuję jego odpowiedź. To na pewno wywoła w nim lekką panikę.

Khan wyszedł zamykając za sobą drzwi.

Spojrzałem na notes, były w nim zapisane słowa: Spotkanie po latach. Fiolka. Niepasujący klucz. Klucz u kamerdynera. Grupa przyjaciół, czy grupa interesów? Ukryty motyw Harveya Sharpa. Przyjazd na miejsce. Przekreśliłem słowa Grupa przyjaciół. Nie wiem co łączy tych ludzi, ale na pewno nie przyjaźń. Przyjaciele spotykają się zdecydowanie częściej niż raz na 5 lat, zwłaszcza kiedy aktywnie prowadzą ze sobą interesy. Podkreśliłem także Przyjazd na miejsce, w tym temacie kłamią obydwaj. Dodałem zdanie: Jak oni się tu znaleźli i czemu to ukrywają? Ostatnie pytanie nurtowało mnie najbardziej.

– Przecież jeśli nie przybyli tu statkiem kosmicznym, to nie ma sensu ukrywać tak błahej rzeczy. Chyba, że przybyli? Nie, nie, za dużo filmów z lat 80 ubiegłego wieku. – pomyślałem.

Wpatrywałem się tak w te słowa kilkanaście minut, próbując znaleźć jakieś powiązania, aż ktoś zapukał do drzwi, po czym je otworzył. To był Harvey Sharp.

– Detektywie? Wszystko w porządku? – zapytał, wkładając głowę do środka.

– Analizuję zeznania świadków, proszę nie przeszkadzać.

– Najmocniej przepraszam, detektywie.

– Ale skoro już pan wszedł, proszę wezwać kolejnego świadka.

Sharp zniknął, pozostawiając uchylone drzwi, przez które wszedł kolejny człowiek do przesłuchania.

– Proszę zamknąć za sobą drzwi i usiąść przy biurku.

Mężczyzna ubrany w czarny garnitur z białą koszulą, więc podobnie jak pozostali. Szczupły, wręcz wychudzony, z czarnosiwymi włosami zaczesanymi na bok. Wyglądał na około 60 lat. Miał twarde spojrzenie, w ogóle nie unikał mojego wzroku.

– Proszę podać imię, nazwisko oraz wykonywany zawód.

– Nazywam się Robert Woods, jestem właścicielem firmy zajmującej się odwiertami i drążeniem tuneli.

I tu mnie człowiek od razu zaskoczył. Rozumiałem, że sir Anderson, jako jeden z największych rolników w rejonie, mógł potrzebować pomocy firmy budowlanej i ewentualnie wsparcia firmy zajmującej się sprzedażą samochodów. Ale odwierty i tunele? Ponieważ Woods nie wyglądał na osobę, którą da się uśpić prostymi pytaniami, uderzyłem od razu.

– Jakie interesy łączą pana z sir Andersonem? Czego właściciel pól uprawnych może chcieć od firmy zajmującej się kopaniem w ziemi?

– Niczego detektywie. Z sir Andersonem łączą mnie jedynie przyjacielskie stosunki, tak jak z pozostałymi.

– Nie zagiąłem gościa – pomyślałem, sądząc po jego uśmiechu, on też tak pomyślał.

– Proszę opowiedzieć co się wydarzyło od momentu, w którym pojawił się pan na terenie posiadłości.

– Nie zdarzyło się nic nadzwyczajnego. Zjawiłem się na miejscu mniej więcej razem z pozostałymi gośćmi. Następnie przybył sir Anderson i zaczęliśmy rozmawiać, zajadając się przy okazji pyszną kolacją. Pod koniec Sebastian kazał otworzyć pokój z fiolką, ale jej już tam nie było – odpowiedział Woods, bardzo pewnie, nawet nie tłumaczył się jak tu przybył. Ale i tak postanowiłem dopytać.

– Jak pan przybył na miejsce?

– Przywiózł mnie kierowca. Ale tu nie widzę związku ze sprawą, detektywie.

– Czy w momencie przybycia do posiadłości pozostali goście byli już na miejscu?

– Przybyłem jako drugi gość – powiedział stanowczo, bez zawahania.

– Kto był pierwszym gościem?

– Nie pamiętam – odpowiedział. Postanowiłem go jednak docisnąć, żeby trochę zmiękł.

– Oprócz sir Andersona i jego kamerdynera w obiedzie udział brały tylko dwie osoby. A pan nie pamięta, która z nich była na miejscu w momencie pańskiego przybycia? – zapytałem, nie ukrywając poirytowania.

– Niech się zastanowię – odpowiedział już mniej stanowczo.

Ustalił z pozostałymi swoją kolejność, ale zapomniał, kto miał być pierwszy, a kto ostatni.

– Proszę sobie przypomnieć. Witał się pan z trzema osobami. To było zaledwie kilka godzin temu – dociekałem dalej. Widziałem, jak świadek wymięka na moich oczach.

– Khan. Tak, Khan był na miejscu, gdy zjawiłem się w posiadłości.

– Mam cię! – pomyślałem.

– Jasne, rozumiem – odpowiedziałem, nie dając mu do zrozumienia, że postawił na złe pole. Jak długo zna się pan z panem Andersonem?

– Myślę, że około 30 lat.

– O interesy nie pytam, bo już pan wspomniał, że ich nie prowadzicie, ale zapytam o waszą znajomość. Jak ona się zaczęła?

– Oj, nie pamiętam, pewnie poznaliśmy się na jakimś przyjęciu.

– Dużo pan nie pamięta i dużo pan przekręca, panie Woods – powiedziałem wprost. Wiedziałem, że jak wyjdzie ze świadomością, iż wiem, że coś kręcą, zasieje to panikę w ich szeregach i popełnią jakiś błąd.

– Nie jestem już najmłodszy, detektywie, pamięć czasem mnie zawodzi – odpowiedział zrezygnowany, zamyślony, patrząc w dół, jakby miał świadomość, że nic już tu nie wskóra.

– Być może tak jest. Ostatnie pytanie z mojej strony. Czy jest ktoś, kogo pan podejrzewa?

– Nikogo. Absolutnie nikt nie miał tu powodu, by próbować zaszkodzić sir Sebastianowi Andersonowi. I nikt nie powinien tego robić.

Tu mnie zaskoczył ponownie. Spodziewałem się usłyszeć „mówię to z bólem, ale to Harvey Sharp”. A tu nic.

– Jest pan wolny jako świadek. Ale proszę jeszcze nie opuszczać posiadłości.

Woods wstał, po czym wystrzelił w stronę drzwi. Obawiał się pewnie pytania na koniec, którego i tak nie miałem.

Notes. Zajrzałem do niego po raz kolejny. Spotkanie po latach. Fiolka. Niepasujący klucz. Klucz u kamerdynera. Grupa przyjaciół (przekreślone), czy grupa interesów? Ukryty motyw Harveya Sharpa. Przyjazd na miejsce (podkreślone). Jak oni się tu znaleźli i czemu to ukrywają?

Zeznania ostatniego świadka są… inne niż pozostałych. Nie miałem czego dopisać. Wstałem na chwilę, żeby rozprostować kości.

– Będzie mnie czekać konfrontacja świadków – pomyślałem. Ale chociaż mam kilka rozbieżności w zeznaniach, żadne z nich nie zbliża mnie do znalezienia złodzieja.

Podszedłem do drzwi. Uchyliłem je nieco.

– Proszę o wejście ostatniego świadka – krzyknąłem, po czym usiadłem przy biurku.

Do środka wszedł Harvey Sharp.

– Detektywie, wszyscy świadkowie zostali już przesłuchani.

– Nie, panie Sharp. Został jeszcze pan – odpowiedziałem zdecydowanie.

– Ja? – zapytał zdziwiony.

– Tak, pan, panie Sharp. Tych kilku wcześniejszych pytań nie można przecież nazwać przesłuchaniem. Proszę zamknąć drzwi i usiąść.

Sharp niechętnie, ale wykonał posłusznie moje polecenie.

– Jak długo pracuje pan z sir Andersonem?

– Całe życie, panie Clark. Odkąd pamiętam.

– Czy sir Anderson mieszka tu z panem sam?

– Tak, detektywie. Choć ostatnio byliśmy w podróży i przyjechaliśmy specjalnie na ten obiad.

– Proszę opisać wszystko z pana perspektywy, od momentu waszego przyjazdu.

– Przybyłem tu nieco wcześniej niż sir Anderson…

– Jak? – przerwałem Sharpowi wypowiedź.

– Samochodem z kierowcą.

– Oczywiście, że z kierowcą – odpowiedziałem wolno i prześmiewczo, dając do zrozumienia, że nie wierzę już w te bajki. Ale o dziwo Sharp nie zmienił wyrazu swojej twarzy nic a nic. Mówił, jakby był święcie przekonany, że mówi prawdę.

– Dobry aktor? – zapytałem w myślach sam siebie.

– Proszę kontynuować – powiedziałem.

– Więc po przybyciu na miejsce zacząłem przygotowania do obiadu. Nakryłem obrus, ustawiłem odpowiednią liczbę krzeseł i zaserwowałem posiłek dla każdego z gości.

– Oprócz krzesła dla sir Andersona – wtrąciłem.

– Tak, sir Anderson siedział przy stole na swoim wózku, nie jadł także posiłku.

– Dlaczego nie jadł? – przerwałem ponownie, tym razem z czystej ciekawości.

– Powiedzmy, że z powodu swoich dolegliwości sir Anderson musi stosować odmienną dietę.

– Rozumiem, jest to przecież człowiek bardzo wiekowy.

– Dobrze pan to ujął – odpowiedział spokojnie Sharp.

– Co było dalej?

– Zjawił się sir Anderson wraz z fiolką. Razem zabezpieczyliśmy ją w pomieszczeniu po drugiej stronie holu, a sam właściciel postanowił zażyć nieco kąpieli.

– Potem zjawili się goście. Usiedliśmy do stołu. Dołączył do nas sir Anderson. Resztę pan zna.

– Ostatnie pytanie. Czy jest ktoś, kogo pan podejrzewa?

Sharp zaczął się nad czymś zastanawiać, spojrzał w stronę okna, przez chwilę uciekał ode mnie wzrokiem.

– Nie, detektywie. Nikogo nie podejrzewam.

– Dziękuję panie Sharp. Proszę opuścić pomieszczenie i zaczekać w holu z resztą gości. Muszę przeanalizować zebrane zeznania.

– Oczywiście, detektywie.

Sharp wstał tak spokojnie, jakby on jeden niczego się nie bał, chociaż był najbardziej podejrzany.

– A jeszcze jedno, panie Sharp – zapytałem, zanim zdążył złapać za klamkę.

– Tak?

– Który z gości przybył na miejsce jako pierwszy?

Sharp wyraźnie zastanawiał się nad odpowiedzią.

– Wszyscy przybyli w tym samym momencie – powiedział, spuszczając głowę, po czym wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Spojrzałem na notes. Słowa, które były w nim zapisane to Spotkanie po latach. Fiolka. Niepasujący klucz. Klucz u kamerdynera. Grupa przyjaciół (przekreślone), czy grupa interesów? Ukryty motyw Harveya Sharpa. Przyjazd na miejsce (podkreślone). Jak oni się tu znaleźli i czemu to ukrywają?

To przesłuchanie także nie pozwoliło mi niczego dodać. Wstałem więc, odsłoniłem nieco zatęchłą zasłonę, było za nią pełno kurzu. Brudne okna oraz ciemność nie pozwalały już dojrzeć co jest na zewnątrz. Widoczne były jedynie palące się światła policyjnego samochodu.

– Wszyscy coś tu ukrywają. A może to tylko moja paranoja? – pomyślałem.

– Zastanawia mnie jedna rzecz. Jeśli wszyscy coś ukrywają, to czemu mnie wezwali? Może zależało im na odzyskaniu fiolki bardziej niż na zachowaniu tajemnicy? Ale przecież mieli już policję na miejscu. Mogli rozpocząć śledztwo bez kogoś z zewnątrz. Wiedzieli, że ja będę dopytywał bardziej niż ich znajomi policjanci – pomyślałem. – Może to sir Anderson? Może to on wezwał mnie, żeby się uwiarygodnić i odsunąć od siebie podejrzenia? Żeby wszyscy widzieli, że zrobił co było w jego mocy, by odzyskać fiolkę. Ale po co miałby kraść własny przedmiot? Nie był jego? Miał go komuś przekazać? Któremuś z gości?

Miałem coraz więcej pytań, a żadnych odpowiedzi. Usiadłem ponownie przy biurku. Postanowiłem przeanalizować jeszcze raz wszystko od mojego przybycia. Można by rzec, że postanowiłem przesłuchać sam siebie.

– Więc co się działo od momentu pana przybycia na teren posiadłości? – zadałem pytanie samemu sobie. – Przyjechałem na miejsce. Przed posiadłością stał radiowóz oraz jeden policjant, czyli kapitan Jones. Musiał przyjechać sam. Porozmawiałem z nim trochę, był bardzo przejęty kradzieżą. Prosił mnie, żebym został i kontynuował śledztwo, gdy sir Anderson nie chciał mnie wpuścić do środka.

– Jaki policjant prosi kolegę po fachu, żeby pomóc osobie, która tego nie chce? – Dobry policjant. Albo policjant, który ma w tym interes – pomyślałem.

Kapitan Jones – napisałem w notesie.

– Wszedłem do holu. Stół w holu – to już było dziwne samo w sobie. Pięć talerzy, w tym jeden pusty dla sir Andersona. Pozostałe dla Fletchera, Khana, Woodsa i Sharpa. Krzesła były trzy, bo jedno z nich prawdopodobnie wylądowało tutaj – analizowałem dalej. I nagle coś mnie tknęło. – Czy kamerdyner spożywałby posiłek wspólnie z właścicielem posiadłości? Więc jak nie on, to kto mógł być czwartym gościem? – pomyślałem i wtedy spojrzałem na notes.

– Jones.

– Może Jones, wzywając mnie na miejsce, chciał się uwiarygodnić? Jego ludzie nie daliby gwarancji rzetelnego śledztwa. Jeśli to właśnie on był na miejscu kradzieży… Być może faktycznie oni wszyscy mówią prawdę, że przywiózł ich kierowca, bo przyjechali tu razem z Jonesem, jego radiowozem – pomyślałem.

Miałem kolejny punkt zaczepienia. Zadzwonił mój telefon. Numer nieznany. Odebrałem.

– Kapitan Jones z tej strony. Detektywie, dzwonię zapytać o postępy w śledztwie? Ma pan już jakieś podejrzenia?

– Mam, kapitanie. Czemu nie zdradził pan, że także był gościem sir Andersona?

– Detektywie, to nie jest do końca tak, jak wygląda na pierwszy rzut oka. Zaraz do pana przyjdę – powiedział Jones. Usłyszałem pukanie w słuchawce telefonu. Ale bynajmniej nie do moich drzwi.

– Kapitanie!? – krzyknąłem do telefonu. Spojrzałem na ekran i zobaczyłem jak się rozłącza.