Pięć Sów Początek

Weszliśmy na polanę otoczoną drzewami, których długie gałęzie splatały się nad nami, tworząc szczelną kopułę. Na jej środku stały dwa masywne, pionowo wbite w ziemię płaskie kamienie, wysokie na kilka metrów, o nieregularnym, poszarpanym obrysie. Podeszliśmy do nich.

Na frontowych stronach obu monumentów wyryty był dziwny znak otoczony mniejszymi runami.

– To symbol Peruna. A to Welesa – powiedział Dobrociech, wskazując najpierw na jeden, potem na drugi głaz.

– Czy potrafisz odczytać pomniejsze runy? – zapytałem. Dobrociech zaczął się zastanawiać.

– Tak… Na pierwszym jest napisane „Brama do Perunii”, na drugim „Wrota Welesa”.

– To pewnie jakiś święty gaj – powiedział Radowit.

– Miejsce pogańskiego kultu – dodał Derwan, z niewielką dozą pogardy.

– Odpoczniemy tu chwilę. Dobrociechu, rozpal niewielkie ognisko. Najlepiej między tymi kamieniami – rozkazał Witomir.

Już mieliśmy odetchnąć, gdy jeden z kamieni zaczął się trząść. Towarzyszyły temu niepokojące dźwięki. Jakby krzyki dochodzące z oddali.

Zdezorientowani, wycofaliśmy się na skraj polany.

Runy wyryte na kamieniu Welesa zaczęły jarzyć się czerwonym światłem, jedna po drugiej. Wrzaski były coraz głośniejsze.

– Co się tu dzieje, na Boga! – krzyknął Witomir.

Kiedy zapaliła się ostatnia runa, środkowy symbol błysnął jasnoczerwonym światłem, a wrzawa ustała.

– Psia mać! Znowu nic nie widzę! Nic nie widzę! – krzyknął spanikowany Derwan.

– Spokojnie, to pewnie chwilowe – powiedział głośno Radowit.

Jednak mój wzrok pozostał nienaruszony. Widziałem, jak na kamieniu pojawił się falujący obraz. Przedstawiał spaloną, czarną ziemię z czerwonym złowrogim niebem.

Chwilę później moi towarzysze odzyskali wzrok. Spojrzeliśmy po sobie, przeczuwając najgorsze.

– Domaradzie. Zwalniam cię ze służby. Możesz odejść. Teraz! Nim będzie za późno! – krzyknął Witomir.

Odmawiam panie! Zostaję! – odpowiedziałem. Witomir spojrzał na mnie, potem na resztę kompanów. Wszyscy kiwnęli głowami. Wielkolud wyjął swój sztylet, złapał go za ostrze i skierował w moim kierunku.

– Weź Domaradzie. Będzie ci potrzebny.

Zacisnąłem pięść na rękojeści.

– Dziękuję – odpowiedziałem.

Falująca lustrzana powierzchnia rozlała się na cały kamień. Wtedy zobaczyłem, jak wychodzi z niej gargulec. Wysoki na metr diabełek o szarym kolorze, z kłami wystającymi z pyska, niewielkimi rogami oraz błoniastymi skrzydłami. Jedynie jego oczy świeciły się na czerwono.

– Widzieliście!? Wyszedł prosto z kamienia! – krzyknął Derwan.

– Uspokój się żołnierzu! Uspokój się! – wrzasnął stanowczo Witomir.

– Piekło zeszło do nas na ziemię – dodał głośno Radowit.

– A my odeślemy je z powrotem. Żołnierze! Do broni! – krzyknął dowódca.

– Tu wszystko się zakończy – odezwał się spokojnie Dobrociech. Zdjął z pleców tarczę, po czym nałożył ją na lewe ramię. Następnie sięgnął po swój miecz i wykonał zamaszysty ruch. Obok niego ustawili się Radowit oraz Witomir. Oni także chwycili za ostrza. Derwan stanął za nimi. Wyjął łuk, następnie przyłożył jedną ze strzał do cięciwy. Ja stanąłem tuż obok niego. Byłem gotowy do walki.

Spojrzałem na moich kompanów. Pełna zbroja. Lata doświadczeń. Niespotykana wręcz siła. Nadludzka zwinność. I ja… Zwykłe ubranie. Sztylet. I moje buty. Jedyna dobra rzecz, która zawsze była moja – pomyślałem.

Wtem gargulec wzniósł się ponad ziemię, wydał z siebie zajadły dźwięk i ruszył w naszym kierunku. Dobrociech wyszedł nieco przed szereg. Chciał rozprawić się z potworem, gdy ten padł trafiony strzałą wystrzeloną przez Derwana.

– Znowu uratowałem ci życie, przyjacielu – powiedział łucznik, uśmiechając się lekko.

Wielkolud tylko się odwrócił, gdy z lustra w kamieniu wyszło kilkanaście potworów.

– Ale pozostałe zostawiam tobie – dodał Derwan.

– Aaaaaaaa! – krzyknął wielkolud, po czym rzucił się na całą grupę, rozpłatując kilku z nich jednym potężnym cięciem. Pozostałe bestie ze strachu rozproszyły się po całej polanie. Radowit i Witomir podbiegli czym prędzej, otaczając potwory z obu stron. Niektóre z nich próbowały wznieść się w powietrze, by zaatakować z góry. Wtedy Derwan strącał je jednym strzałem.

A ja? Szukałem celu w okolicach centrum bitwy, gdy zobaczyłem, jak jeden z gargulców skrada się w krzakach tuż obok. Postanowiłem chronić Derwana, który ze swoim łukiem był bezbronny w walce na krótki dystans. Stałem przez chwilę w bezruchu, z głową zwróconą w stronę kamieni, jednocześnie kątem oka spoglądając jak potwór podchodzi coraz bliżej. Gdy nadeszła okazja, odwróciłem się i powaliłem go na ziemię. Gargulec zawył, upadając. Ze strachu wbijałem sztylet w jego klatkę piersiową, gdzie popadnie, raz za razem. Bestia była silna, machała szponami rozcinając mi skórę na rękach.

– Giń potworze! Gin! – krzyczałem, zadając kolejne ciosy. Potwór tracił swoje siły, aż w końcu całkowicie przestał się ruszać. Przyjrzałem się jego paszczy. Miał duże, podniesione złowrogo brwi, z wielkimi oczodołami, w których były dwie małe, pozbawione źrenic gałki oczne. Nos jak u byka, lecz o wiele bardziej masywny. Pod nim szeroka szczęka, z małymi zębami oraz dwoma wystającymi na zewnątrz kłami. Dwa rogi na czole dodatkowo podkreślały jego demoniczny charakter.

Jego czerwone oczy zaczęły gasnąć, ustępując czerni. Spojrzałem na ostrze. Nie było na nim żadnych śladów krwi. Zdziwiłem się, zadałem przecież tyle ciosów. Ostrożnie dotknąłem okolic jednej z pozostawionych przez sztylet dziur. Skóra potwora przypominała dobrze zbity popiół. Jednak z żadnej rany nie sączył się płyn.

– Radowicie! – krzyknął Derwan.

Odwróciłem się natychmiast w jego stronę. Ten rzucił łuk na ziemię, wyjął sztylet i rozpoczął bieg w stronę kompana. Niestety jeden z gargulców uderzył w łucznika i powalił go na ziemię. Radowit osaczony przez kilka potworów, ledwo trzymał się na nogach, osłaniając się przed kolejnymi atakami. Spojrzałem na Witomira, ciągle walczył, raz za razem przebijając swoim mieczem kolejne gargulce. Jednak najwięcej potworów zgromadzonych było wokół Dobrociecha. To on atakował najbardziej zaciekle, lecz odnosił też największe rany. Cały był we krwi.

Z determinacją i krzykiem na ustach pobiegłem w stronę Derwana. Chciałem mu pomóc. Rzuciłem się na jednego z gargulców. Przygwoździłem go do ziemi i zadałem kilka ciosów sztyletem.

– Jedna bestia mniej – powiedziałem sam do siebie, gdy potwór przestał się ruszać.

Niestety Derwan nie zdążył wstać na równe nogi. Siedząc, bronił się zaciekle przed kilkoma atakującymi go potworami. Unikając szponów bestii, zadawał szybko kolejne uderzenia swoim sztyletem.

– Ratuj Radowita. Poradzę sobie – krzyknął.

Skierowałem wzrok na Radowita, który właśnie upadł na ziemię po jednym z uderzeń. Ruszyłem do niego najszybciej, jak tylko mogłem, ze sztyletem wyciągniętym przed siebie.

Zostawcie go! – krzyczałem, biegnąc. Potwory rozbiegły się we wszystkie strony. Zobaczyłem, jak mój kompan, wspierając się ręką, próbuje się podnieść, lecz w końcu jego odrapana twarz osuwa się na ziemię. Przyklęknąłem przy nim na chwilę, mając nadzieję, że pomogę mu wstać. Niestety z ust Radowita popłynęła krew, a on sam już nie reagował. Jego zbroja pełna była dziur, które odkrywały głębokie rany.

Widząc, że nie mogę mu już pomóc, wstałem na równe nogi. Chciałem ruszyć z pomocą łucznikowi. Niestety trzy gargulce zaczęły się skradać z powrotem w moją stronę, jak kot, który szykuje się do ataku. Wiedziałem, że muszę zachować maksymalne skupienie, jeśli nie chcę skończyć jak mój kompan. Musiałem zaatakować pierwszy.

Rzuciłem się na jednego z nich, zadając mu skutecznie cios, by następnie zrobić wymach w powietrzu w stronę kolejnych dwóch potworów. To miało je odstraszyć i zniechęcić do ataku. Udało się. Potwory cofnęły się nieco. Szybko więc wstałem, gotowy na dalszą walkę. Te patrzyły zaciekle, wydając z siebie nieznośne piski. Zaczęły osaczać mnie z dwóch stron. Musiałem zareagować, zanim im się to uda. Zrobiłem krok z stronę pierwszego, by następnie rzucić się na drugiego potwora, który tego się nie spodziewał. Dźgnąłem go prosto w gardło. Skutecznie. Jednak ostatni potwór rzucił mi się na plecy i zanurzył swoje szpony w moich barkach.

– Aaaaaaaaagrh! – krzyknąłem z bólu. Celowo upadłem na plecy, by przegnieść bestię do ziemi. Poczułem, jak jego pazury opuszczają moje ciało. Przeturlałem się na bok i ostrzem dźgnąłem potwora w brzuch. Ten zawarczał głośno. Podniosłem się na kolana, złapałem sztylet w dwie ręce, uniosłem do góry, by zadać ostateczny cios.

Zobaczyłem wtedy, że potwór już się nie bronił. Jakby pogodził się ze śmiercią. Przez chwilę zrobiło mi się go żal.

Boże, idę do ciebie! – usłyszałem krzyk Derwana. Spojrzałem w jego stronę. Klęczał. Nie miał już w rękach broni. Kilka gargulców dźgało go szponami, podczas gdy jeden złapał go za rękę i machając skrzydłami uniósł kilkanaście metrów nad ziemię.

– Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa – krzyczał łucznik, gdy spadał. Uderzył o ziemię z potężną siłą i już się nie poruszył. Wróciłem wzrokiem na mojego przeciwnika i bez wahania odebrałem mu resztki życia.

Wstałem. Dobrociech wykonywał cięcia mieczem na oślep, niemal nikogo już nie trafiając. Bestie atakowały go ze wszystkich stron, aż w końcu wielkolud upadł na kolana. Rzucił tarczę oraz miecz na ziemię. Jego głowa cała była we krwi. Spojrzał wtedy na mnie po raz ostatni, jak gdyby chciał się pożegnać. W tym czasie dwa gargulce podniosły jego miecz i przebiły go nim na wylot od strony pleców.

Dobrociech nie wydał przy tym żadnego wrzasku. Złapał jedną ze swoich run i osunął się na ziemię.

Niespodziewanie na kamieniu z napisem Brama do Perunii runy zaczęły jarzyć się niebieskim kolorem. Witomir ciągle walczył, mimo iż był otoczony przez wielu wrogów. Widocznie zbroja płytowa dobrze go chroniła. Zacisnąłem pięść na rękojeści sztyletu. Zacząłem biec w jego stronę. Będąc już naprawdę blisko, dźgnąłem w głowę gargulca, który go atakował. Wróg od razu upadł na ziemię.

– Dobrze, że jesteś. Pilnuj moich tyłów – krzyknął potwornie zmęczony.

Ustawiłem się za jego plecami. Byliśmy otoczeni. Wszystkie potwory skupiły się wyłącznie na nas. Obracaliśmy się tak razem przez kilka minut, nie dopuszczając, by ktokolwiek się do nas zbliżył.

W końcu z pulsującego na niebiesko kamienia dobiegł błysk. Witomir zasłonił twarz ramieniem. Krzyknął, że nic nie widzi, lecz ciągle wymachiwał mieczem. Nie zauważył, że bestie wstrzymały atak. Stanęły zamroczone, patrząc na kamień Peruna. Mnie jednak nie oślepiło. Zobaczyłem, jak pojawia się na nim lustro z fragmentem nowego świata. Zupełnie innym niż ten, z którego wyszły gargulce. Piękne, błękitne niebo, niesamowicie zielona trawa. Biła stamtąd aura spokoju. Podszedłem kilka kroków do przodu.

Wtedy z lustra wyleciała sowa. Zrobiła w powietrzu dwa okręgi, po czym zaczęła swobodnie opadać, by w końcu w białym blasku zmienić się w starca. Starca, który uratował Witomira.

Gargulce, widząc to, zaczęły biegać w popłochu, krzycząc przy tym piskliwie. Mędrzec wymachiwał swoją laską. Wykrzykiwał przy tym inkantacje w nieznanym mi języku. Kryształ na jej końcu świecił się z każdą sekundą coraz mocniej, aż nastąpił kolejny, tym razem błękitny błysk. Bestie wydawały przeraźliwe krzyki. Na ich ciałach pojawiły się szczeliny, z których wypadał jarzący się popiół. Potwory smażyły się żywcem, aż w końcu zmieniły się w pył. I zapadła cisza. Starzec spojrzał podejrzliwie w moim kierunku. Jego wzrok mnie przeraził.

– Witomir! – pomyślałem i odwróciłem się do niego.

– Panie, czy wszystko w porządku? – zapytałem.

– Nie wiem Domaradzie. Chyba tak. Ten błysk mnie oślepił. Co to było?

– To ten starzec, który cię uleczył.

– Dziękuję ci, Domaradzie. Gdyby nie ty, nie dożyłbym pewnie jego powrotu. Gdzie pozostali? – zapytał Witomir, rozglądając się dookoła. Niestety w ferworze walki nie zobaczył, jak umierają nasi towarzysze.

– Panie, oni… nie żyją – powiedziałem. Dopiero gdy ujrzałem smutną twarz Witomira, dotarła do mnie waga tych słów. Nigdy wcześniej go takiego nie widziałem.

– Radowit, przyjacielu – powiedział cicho, jakby bezpośrednio do niego.

– Panie. Byłem świadkiem tego, jak odeszli. Walczyli bardzo dzielnie, jak prawdziwi wojownicy. Nie zasłużyli, by tu dziś zginąć, lecz zginęli w chwale – dodałem.

– Dziękuję ci. Twoje słowa wiele dla mnie znaczą. A teraz chodźmy do starca. Musi nam wyjaśnić, co tu się właściwie stało.

Obaj ruszyliśmy w jego stronę. Witomir zaczął krzyczeć:

– Starcze! Żądam wyjaśnień! Co to za kamienie? I co to za potwory?

– Potem wszystko wam powiem. Teraz muszę zablokować przejście do wymiaru Welesa. Odsuńcie się! Zamknijcie oczy, jeśli nie chcecie zostać tymczasowo oślepieni – odpowiedział mędrzec.

Nie zrobiłem tego, wiedząc, że magiczne błyski na mnie nie działają. Witomir jednak posłusznie wykonał rozkaz. Starzec stanął przed czerwonym kamieniem. Uniósł kostur do góry i wykrzyczał zaklęcie. Pojawił się błękitny błysk, gdy z niebieskiego kryształu na jej końcu wystrzelił promień, trafiając prosto w lustro znajdujące się na czerwonym kamieniu.

Na twarzy czarownika widać było ogromny wysiłek. Jakby przykazywana energia pochodziła wprost z jego wnętrza. Lustro, które pokazywało inny świat, zmniejszało się z każdą chwilą. W końcu promień zniknął. Starzec wbił kostur w ziemię, po czym odwrócił się w naszą stronę.

– Udało się? – zapytałem.

– Tak.

– Co się udało? – zapytał Witomir, rozglądając się dookoła.

– Czyżby nie widział wejść do tamtych światów – pomyślałem.

Razem podeszliśmy do starca.

– Teraz wszystko wam opowiem… – zaczął mówić mędrzec.

Niestety, tuż przed całkowitym zniknięciem lustra, wyleciała z niego strzała i trafiła go prosto w korpus. Czarodziej zawył z bólu. Złapaliśmy go, gdy upadał i położyliśmy delikatnie na ziemi. Przejście do innego wymiaru zamknęło się w tym samym momencie. Uklęknęliśmy przy rannym. Niestety strzała utkwiła w jego klatce piersiowej, a na ubraniu pojawiła się krew.

– Zaraz ci pomożemy. Musimy go stąd szybko zabrać – powiedział Witomir.

Mnie bardziej jednak fascynował świat, z którego przybył starzec. Ten, który ciągle był widoczny w lustrze. Spojrzałem na niego ponownie.

– Domarad. Domarad! – krzyknął Witomir.

– Tak, panie – odpowiedziałem i ponownie skupiłem swoją uwagę na rannym.

– Trzeba mu pomóc. Co możemy zrobić? Gdzie jest twój dom? Mogę iść po miksturę, którą mnie wczoraj uleczyłeś – powiedział Witomir.

– Ta mikstura nie pomoże w przypadku strzały z Wymiaru Welesa. Moje ciało zostało już zatrute. Nie można mi pomóc.

– Co to za kraina? – zapytałem, spoglądając na kamień.

– To Perunia. Świat stworzony przez Peruna, w którym znajduje się Święte Drzewo. Poprzysięgłem je chronić – odpowiedział starzec.

Witomir spojrzał na mnie, potem na kamień, lecz nie odezwał się ani słowem.

– Jest w tobie coś wyjątkowego, chłopcze. Opierasz się magii. Widzisz więcej niż inni.

– To stamtąd pochodzisz?

– Nie. Urodziłem się setki lat temu, tysiące kilometrów na wschód od miejsca, w którym się znajdujemy. Zostałem tu wysłany, by chronić wejścia do Perunii.

– A te potwory? – zapytał dowódca.

– Pochodzą ze świata, w którym panuje zło. Są tam wierni wyznawcy Welesa. Ich celem jest spaczenie Świętego Drzewa. Raz w roku otwierają bramę do naszego świata i próbują dostać się do Perunii. Na szczęście tym razem im się nie udało – powiedział starzec, kaszląc przy tym krwią, która zaczęła spływać po jego policzkach.

– Ale to jeszcze nie koniec, oni wrócą, prędzej czy później. Obiecaj mi, że będziesz chronił to miejsce. Musisz je chronić za wszelką cenę! – próbował krzyczeć starzec.

– Obiecuję.

Witomir spojrzał na mnie. Nie widział portalu w kamieniu.

– A ja zrobię wszystko, żeby mu pomóc – dodał dowódca.

– Chrońcie Święte Drzewo – wyszeptał mędrzec, po czym stracił oddech, a jego głowa opadła na ziemię. Spojrzeliśmy na siebie z Witomirem.

Podnieśliśmy się. Witomir wziął ciało starca. Ja podniosłem jego kostur.

– Chodź za mną, panie. Pokaże ci świat, który jest przed tobą ukryty – powiedziałem, po czym przeszliśmy przez lustro do Perunii.

Jeszcze tego samego dnia wróciliśmy pochować naszych zmarłych kompanów. W kolejnych latach założyliśmy osadę, by chronić portale ukryte w kamieniach. Nadaliśmy jej nazwę Pińcsów, na cześć naszej drużyny i starca, który w ostatnich chwilach życia zmienił się w tego majestatycznego ptaka.

Przez kolejne setki lat odchodzili i dołączali do nas nowi obrońcy. Wybudowaliśmy też zamek, gdzie ukryliśmy Kamień Welesa, aż w końcu… w końcu poznałem Weronikę.

[ciąg dalszy w grze Five Owls]

Five Owls na Steam